فلسفه تعلیم و تربیت و آموزش و پرورش

-  هایدگر با انتشار آثارش فقط می‌خواهد نشان دهد از زاویه‌های گوناگون و از راه‌های متفاوت به هستی دقت کرده است. با اطمینان می‌توان گفت که مقصود هایدگر از "راه " همان و روش برگزیده‌ی مولف‌ها نبود. او وقتی به راه می‌اندیشید، گزینش‌های اداری و آگاهانه رهسپار را برجسته نمی‌کرد. فقط در نگاه نخست چنین می‌نماید که رهسپارست که راه را بر می‌گزیند، در راه توقف می‌کند، سرعت خود را تغییر می‌دهد، و موضوع‌های مورد توجه خود را عوض می‌کند. با دقت بیشتر متوجه می‌شویم که مساله به هیچ وجه چنین نیست. این راه است که رهسپار را بر می‌گزیند، مسیر‌ش را تعیین می‌کند، گاه را متوقف می‌کند، گاه بر سرعت او می‌افزاید، گاه خود را پنهان می‌کند. و گاه چرخشهای قاطعی را موجب می‌شود. این نکته که چیزی مهم‌تر از خواست، اراده، و نیت انسان در میان است که او را به پیش می‌راند، و بارها فراتر از منطق دکارتی و برداشتهای استوار به فاعلیت سوژه‌ی، دانا، توانا و شناساکار می‌کند، درون مایه‌ی مهم اندیشه‌های هایدگر است